برچسب: بهرام بیضایی

خاطرات هنرپیشه نقش دوم

نمایش‌نامه خاطرات هنرپیشه نقش دوم

بهرام بیضایی «خاطرات هنرپیشه نقش دوم» را سال 1362 و در نشر دماوند منتشر کرد. در این نقد کوتاه مرتضی ثقفیان به اصلی‌ترین ویژگی‌های این نمایشنامه اشاره می‌کند. بیضایی در پیش‌درآمد نمایشنامه نوشته بود: «در تابستان 1358، در فرصت کوتاهی که به دست آمده بود، نویسنده کوشیده طرح این نمایش‌نامه را پایه یک کار گروهی و آفرینشی بازیگران قرار دهد ولی بازیگران در صحنه‌های دیگری مشغول بازی بودند.»

سوسن تسلیمی

خانمِ بازیگر

گفتگویی با سوسن تسلیمی درباره زندگی حرفه‌ای یکه و منحصر به فرد او. کتاب، از سرخوشی‌های آغازین او هنگام ورود به عرصه‌ی تآتر و سینما شروع می‌کند، به ترس‌ها، تردیدها و تهدیدهایش در دوران پس از دگرگونی نقب می‌زند و دست‌آخر به دشواری‌های زندگی‌اش در جغرافیایی بیگانه اشاره می‌کند. لایه‌ی مهم کتاب، خاصه برای پی‌گیران دانش بازیگری، بخش‌های مربوط به کار کردن سوسن تسلیمی با آربی آوانسیان و بهرام بیضایی است. آوانسیان بداهه‌پرداز بود؛ درست برخلاف بیضایی که همه‌چیز را پیش از شروع کار می‌دانست و هرچند جنبه‌های روانشناسانه‌ی نقش را توضیح می‌داد، ابداً به وجوه حسّانی کاراکتر کاری نداشت.

خاطرات هنرپیشه نقش دوم

نمایش‌نامه خاطرات هنرپیشه نقش دوم

بهرام بیضایی «خاطرات هنرپیشه نقش دوم» را سال 1362 و در نشر دماوند منتشر کرد. در این نقد کوتاه مرتضی ثقفیان به اصلی‌ترین ویژگی‌های این نمایشنامه اشاره می‌کند. بیضایی در پیش‌درآمد نمایشنامه نوشته بود: «در تابستان 1358، در فرصت کوتاهی که به دست آمده بود، نویسنده کوشیده طرح این نمایش‌نامه را پایه یک کار گروهی و آفرینشی بازیگران قرار دهد ولی بازیگران در صحنه‌های دیگری مشغول بازی بودند.»

سوسن تسلیمی

خانمِ بازیگر

گفتگویی با سوسن تسلیمی درباره زندگی حرفه‌ای یکه و منحصر به فرد او. کتاب، از سرخوشی‌های آغازین او هنگام ورود به عرصه‌ی تآتر و سینما شروع می‌کند، به ترس‌ها، تردیدها و تهدیدهایش در دوران پس از دگرگونی نقب می‌زند و دست‌آخر به دشواری‌های زندگی‌اش در جغرافیایی بیگانه اشاره می‌کند. لایه‌ی مهم کتاب، خاصه برای پی‌گیران دانش بازیگری، بخش‌های مربوط به کار کردن سوسن تسلیمی با آربی آوانسیان و بهرام بیضایی است. آوانسیان بداهه‌پرداز بود؛ درست برخلاف بیضایی که همه‌چیز را پیش از شروع کار می‌دانست و هرچند جنبه‌های روانشناسانه‌ی نقش را توضیح می‌داد، ابداً به وجوه حسّانی کاراکتر کاری نداشت.