برچسب: ادبیات عرب

رمان «خُزامی» نوشتهٔ «سنان اَنطون» دربارهٔ تأثیرات ویران‌گر و غیرقابل جبران جنگ است. سنان اَنطون در رمان «خُزامی» داستان مردمی را روایت می‌کند که پس از جنگ‌، با حسرت و اندوه با هویتی ازدست‌رفته کشورشان را ترک می‌کنند و تلاش می‌کنند با محیط و فرهنگ جدید خود را وفق دهند.

داستان‌های مجموعهٔ «کابوس‌های کارلوس فوئنتس» عمدتاً به شرایط عراق پس از سقوط صدام حسین می‌پردازد و تصویری از مردم این سرزمین به دست می‌دهد، چه آن‌ها که در کشور ماندند و اسیر حملهٔ بیگانه و نزاع‌های قومی و مذهبی و کشتارهای هر روزه شدند و چه آن‌ها که خواسته یا ناخواسته راه غربت را در پیش گرفتند و حتی آنجا نیز نتوانستند از کابوس‌های خانه‌کرده در گوشه‌گوشهٔ ذهن‌شان خلاصی یابند.

کتاب نقطه‌ها نوشتهٔ سنان انطون روایت دانشجویی است که در دوران استیلای حزب بعث عراق و در زمان جنگ عراق با ایران به جرم مخالفت با صدام زندانی شده است. موضوع داستان مربوط به بازسازی و بازخوانی یادداشت‌های او در دوران هول‌انگیز زندان است که در میان اسناد و مدارک سازمان امنیت ملی بغداد پیدا شده است.

رمان مریما به موضوعاتی مثل آشفتگی‌های سیاسی و اجتماعی، مرگ و زندگی، تأثیر جنگ و خشونت بر زندگی انسان‌ها، تقابل نسل‌ها، جنگ و مهاجرت، چالش‌های هویتی اقلیت‌های دینی و مذهبی، خاطرات خوش گذشته، فقدان‌ها و واقعیت‌های تلخ زندگی در عراق معاصر پرداخته است. این کتاب با نگاهی به دنیای جنگ‌زده و پریشان سال‌های پایانی دیکتاتوری صدام و سال‌های آغازین اشغال عراق توسط آمریکا، بحران تشکیل دولت و جو سنگین فرقه‌گرایی پس از حمله نظامی امریکا به عراق در سال‌های بعد از ۲۰۱۰ است.

ادبیات پلیسی از رابطه‌ای دیرینه با خوانندگان عرب برخوردار است. یكی از نمونه‌های اولیه‌ی ادبیات پلیسی را می‌توان در هزار و یك شب یافت. در حكایت «سه سیب»، سرگذشت ماهیگیری آمده كه صندوق در بسته‌ای را در كنار رود دجله پیدا می‌كند و آن را به هارون‌الرشید می‌فروشد. خلیفه‌ی عباسی در آن صندوق جسد قطعه قطعه شده‌ی زن جوانی را می‌یابد و از وزیر خود می‌خواهد كه معمای این جنایت را در عرض سه روز كشف كند والا به دست جلاد سپرده خواهد شد. قرن‌ها گذشت تا بعد از جاافتادن فرایند رسیدگی‌های جنایی در دولت‌های اروپایی، این‌گونه‌ی ادبی به صورتی كامل شكوفا گردد؛ داستان‌های كارآگاهی حاصل از این شكوفایی در جهان عرب با استقبال گسترده‌ای روبه‌رو شد.

زفزاف در داستان دهان‌های گشاد مسائل اجتماعی جامعه مراکش را با زبانِ طنز تلخ بیان می‌کند. کتاب روایت نویسنده‌ای است که بین دو دنیای کهنه، بافت به شدت سنتی مراکش و دنیای جدید گیر کرده است. زفزاف در این کتاب از تنهایی انسان‌ها و ایستادگی مردم درمانده در برابر سیاهی و اختناق نوشته است. زفزاف را به خاطر نقش مؤثرش در ارتقای ادبیات مراکش در نیمهٔ دوم قرن بیستم، «پدرخواندهٔ ادبیات مراکش»، «تولستوی مراکش» و «داستایفسکی مراکش» لقب داده‌اند.