وینش سایت معرفی و نقد کتاب
سایت معرفی و نقد کتاب وینش لگو

برچسب: ادبیات داستانی ایران

علی‌ اشرف درویشیان

علی‌ اشرف درویشیان، تلخ‌تر از صمد بهرنگی

کتاب آبشوران و تصویری که از زندگی به دست می‌دهد عمیقاً سیاه است. گرسنگی، سرما، خرافات دینی، بیکاری و قاچاق، فاصله طبقاتی و تبعیض (حتی در امر ساده‌ای مثل ثبت نام در مدرسه) بیداد می‌کند. علی‌ اشرف درویشیان خود را ادامه‌دهنده‌ی راه صمد بهرنگی می‌دانست. اما در دنیایی که صمد بهرنگی می‌سازد همیشه راهی به سمت روشنایی هست که معلول تلاش قهرمانان او برای درک موقعیت است. ویژگی کار درویشیان در آبشوران در واقع این است که بسیار احساساتی است. به همین خاطر نوری هم در افق نمی‌بیند.

اتللوی تابستانی نسبیه فضل‌اللهی

صداهای متفاوت از میان چند داستان

داستان‌های آپارتمانی بیش از یک دهه، شیوه‌‌ی غالب در داستان‌نویسی ایران بود. حالا چند سالی است که نشانه‌‌های پررنگ عبور از این مرحله دیده می‌‌شود. مجموعه‌‌هایی به سبک و سیاق «اتللوی تابستانی» را می‌‌توان نشانه‌‌ی محکمی بر پایان آن دوران دانست. چاپ چنین مجموعه ای در آخرین سال دهه نود این اطمینان را می دهد که حبس ادبیات در خانه و تکرار یک روایت با سرپوش و تعبیر اشتباه از درونگری انسان مدرن تمام شده و دوباره ادبیات ایران، جهان را با تمام گستردگی‌‌اش در آغوش می‌‌گیرد.

علی‌ اشرف درویشیان

علی‌ اشرف درویشیان، تلخ‌تر از صمد بهرنگی

کتاب آبشوران و تصویری که از زندگی به دست می‌دهد عمیقاً سیاه است. گرسنگی، سرما، خرافات دینی، بیکاری و قاچاق، فاصله طبقاتی و تبعیض (حتی در امر ساده‌ای مثل ثبت نام در مدرسه) بیداد می‌کند. علی‌ اشرف درویشیان خود را ادامه‌دهنده‌ی راه صمد بهرنگی می‌دانست. اما در دنیایی که صمد بهرنگی می‌سازد همیشه راهی به سمت روشنایی هست که معلول تلاش قهرمانان او برای درک موقعیت است. ویژگی کار درویشیان در آبشوران در واقع این است که بسیار احساساتی است. به همین خاطر نوری هم در افق نمی‌بیند.

اتللوی تابستانی نسبیه فضل‌اللهی

صداهای متفاوت از میان چند داستان

داستان‌های آپارتمانی بیش از یک دهه، شیوه‌‌ی غالب در داستان‌نویسی ایران بود. حالا چند سالی است که نشانه‌‌های پررنگ عبور از این مرحله دیده می‌‌شود. مجموعه‌‌هایی به سبک و سیاق «اتللوی تابستانی» را می‌‌توان نشانه‌‌ی محکمی بر پایان آن دوران دانست. چاپ چنین مجموعه ای در آخرین سال دهه نود این اطمینان را می دهد که حبس ادبیات در خانه و تکرار یک روایت با سرپوش و تعبیر اشتباه از درونگری انسان مدرن تمام شده و دوباره ادبیات ایران، جهان را با تمام گستردگی‌‌اش در آغوش می‌‌گیرد.