برچسب: ادبیات ایران

داستان‌ها هم دنیای درونی آدم‌ها را نشان می‌دهند و هم تعامل آنها با دنیای بیرون را. شخصیت‌ها در داستان‌ها هم دنیای درونشان را نمایندگی می‌کنند و هم نشانگر فضا، نیازها و ارزش‌های جامعه پیرامونی‌شان هستند. هر شخصیت نشانه‌ای است از تغییر و تحول انسان و جامعه.

جعفر مدرس صادقی که با رمان‌هایش _گاوخونی و بالون مهتا و…_ شناخته شده است، تلاشی ستودنی دارد برای آشتی با ادبیات کهن. مجموعه کتاب‌های بازخوانی متون که توسط او ویرایش شده و نشر مرکز آنها را چاپ و عرضه کرده عناوین متنوعی دارد: مقالات مولانا، مقالات شمس، تاریخ سیستان، عجایب‌نامه، سیاست‌نامه، قصه‌های شیخ اشراق، تاریخ بیهقی و… او در این ویرایش‌ها سعی کرده است به صورت اصلی و جوهر متن دست یابد، اشتباه‌ها و بی دقتی‌های نسخه نویسان و کاتبان را تصحیح کند؛ تا در مجموع بتواند خاطر خواننده را از اینکه آنچه می‌خواند متن اصلی است راحت کرده باشد.

چه چیز در این صد صفحه رمان که هیچ کجایش لحن پر سوز و گداز ندارد این‌قدر غم‌آور و گریه‌آور است؟ فکر می‌کنم اگر کسی بتواند جواب این سوال را بدهد راز ماندگاری گاوخونی را هم پیدا کرده است. گاوخونی به دلایل شخصی برای من رمان مهمی است و چند نفر دیگر را هم می‌شناسم که به دلایل شخصی گاوخونی را دوست دارند. گاوخونی «هامونِ» رمانِ فارسی است (و کاش می‌شد گفت هامون، گاوخونیِ فیلمِ فارسی است)؛ اگر نقصی هم داشته باشد به بزرگی‌اش می‌بخشی.

در ادبیات فارسی معاصر چهره‌های تأثیرگذاری هستند که هرکدام به علتی مطرح و ماندگار شده‌اند. وینش قصد دارد هر ماه با عنوان «قلم ماندگار» پرونده‌ای برای یکی از این نویسندگان تهیه کند. در این پرونده‌ها ضمن معرفی نویسنده و آثارش، دلیل مطرح شدن و ماندگاری یا بحث‌برانگیزی آثار او مطرح می‌شود تا فرصتی برای آشنایی و نگاه دقیق‌تر به فعالیت‌های ادبی معاصر داشته باشیم. هفتمین پرونده این مجموعه به جعفر مدرس صادقی اختصاص دارد.