برچسب: ادبیات ایران

هزار سال طول کشیده تا طنز ایرانی از شاعران و دربار به کتابها و صدها سال بعد، از کتابها به روزنامه‌ها و مجلات و سپس به تئاتر و سینما و بعد از آن به رادیو و تلویزیون برسد و پسرخاله‌ی مرا بخنداند. سرعت حوادث و تغییر و تحولات در یکصد سال اخیر با هزار سال قبل از آن برابر است و سرعت تحول ده–پانزده سال اخیر به اندازه صد سال گذشته. هیچ تصوری هم از آینده وجود ندارد که ماجراهای خنده‌دار با چه ابزاری به مخاطب برسد.

«دکتر نون زنش را بیشتر دوست دارد» فقط یک ایده‌ی مرکزی درست‌و درمان دارد. اما ما که لاف عقل می‌زنیم و می‌خواهیم روایات مذهبی را هم با محک علم و تجربه بیازماییم و شیبِ زمین بهشت را هم بر مبنای ویسکوزیته‌ی عسل محاسبه می‌کنیم، آیا نباید از نویسنده‌ی داستان مدرنمان انتظار داشته باشیم برای دزدیدن جسد از سردخانه طرح و توطئه‌ای بریزد که با عقل یک آدم بالغ جور در بیاید؟