برچسب: ادبیات ایران

تهرانگردی این سال‌ها خیلی باب شده، هم تورهای یک روزه‌ای که شما را به تماشای نقاط دیدنی شهر می‌برند و تاریخچه اش را می‌گویند و هم گذراندن تعطیلات در مراکزی از شهر که به دلیلی محبوب و معروفند، از یک پارک گرفته تا مجتمع تجاری بزرگ. اما می‌شود از داخل اتاق خانه خودتان هم تهرانگردی کرد؟ با داستان‌ها می‌شود!

امروزه ژانر فانتزی یکی از محبوب‌ترین ژانرهای ادبی در میان نوجوانان اکثر مناطق دنیاست و نوجوانان ایرانی نیز از این قاعده مستثنی نیستند. به همین دلیل معمولاً نویسندگان، سازندگان بازی‌های رایانه‌ای و کارگردانان نیز برای جلب نظر عده بیشتری از مخاطبان، به سراغ این ژانر می‌روند. اتفاقی که در کشور ما هم کم و بیش در حال اجراست. نویسنده صورت فلکی گمشده با انتخاب ژانر فانتزی و دست گذاشتن روی موضوعی مثل قربانی شدن به خوبی توانسته بخش زیادی از راه را برای جذب مخاطب طی کند.

اسماعیل فصیح داستان‌نویسی است که در دوران خود اقبال عمومی داشت و در محافل روشنفکری ادبیات وارد نشد، اما این به معنای عامه‌پسند و سطحی بودن آثار او نیست که بنویسد تا مردم بخوانند و سرگرم شوند، اتفاقا او یک پای مستحکم در جامعه زمان خود دارد. بیراه نیست اگر بگویم اسماعیل فصیح یکی از مهمترین نویسندگان ایران برای شناخت دوران معاصر، تغییرات اجتماع ایران، شناخت فرهنگ و تحولات فرهنگ ایرانی و شهر تهران است.

صد پیرمرد تاثیر نگذار درباره‌ی زمانی است که از دست‌ رفته و مکان‌هایی که دیگر وجود ندارند و اگر هم داشته باشند معنایشان دگرگون شده است. خیلی هم خنده‌دار است. بعضی جاهایش بیشتر خنده‌دار است و بعضی جاهایش کمتر. من که خودم، به قول مجری‌های تلویزیونی، دستی بر آتش دارم و گاهی اوقات چیزکی می‌نویسم، بر این گمانم که عباس یزدی به قصدی جاه‌طلبانه‌تر شروع به نوشتن این کتاب کرد.