برچسب: آرتور کریستال

جستار

متن‌هایی که می‌اندیشند

فقط روزهایی که می‌نویسم مجموعه‌ی پنج «جُستار روایی» از آرتورکریستال است که با سبک و لحنی متفاوت پیرامون ادبیات، نویسندگان ادبی و خواندن کتاب در روزگار معاصر نوشته شده است. آرتور کریستال در هرکدام از جستارهایش اگرچه هدف واحدی را تعقیب می‌کند اما با آوردن شاهد مثال‌های متعدد، سوالات جدیدی را هم طرح می‌کند و در کنار نظر خود، نظرات دیگری را هم می‌آورد و متنی دموکراتیک پدید می‌آورد. متنی دموکراتیک که به خواننده اجازه می‌دهد در پایان کار همراه با اطلاعاتی که نویسنده در اختیارش قرار داده، نظری متفاوت با نظر نویسنده داشته باشد.

در ستایش لذت‌های گناه‌آلود

«سهل‌نویسان، در ستایش لذت‌های گناه‌آلود» عنوان مقاله‌ای است که آرتور کریستال در نیویورکر ۲۱ ماه مه ۲۰۱۲ منتشر کرد. در این مقاله او ادبیات ژنریک عامه‌پسند را با ادبیات جدی مقایسه می‌کند و به دورانی ارجاع می‌دهد که به مقوله رمان هم به عنوان سرگرمی لغو و بیهوده‌ای در مرحله‌ای تنها کمی بالاتر از جدول حل کردن نگاه می‌شد.

تصویر دختر در آخرین لحظه

در عوضِ این زندگی ملال‌انگیز

«تصویر دختری در آخرین لحظه» را در ژانر ادبیات جنایی قرار می‌دهند. رمانی استاندارد با رگه‌هایی از غافل‌گیری، معمایی‌بودن و دلهره که گاهی به عرصه‌های کلیشه‌ای در می‌افتد و در عین حال، مخاطب پی‌گیر «ادبیات ژانر» را به خوبی درگیر می‌کند.

جستار

متن‌هایی که می‌اندیشند

فقط روزهایی که می‌نویسم مجموعه‌ی پنج «جُستار روایی» از آرتورکریستال است که با سبک و لحنی متفاوت پیرامون ادبیات، نویسندگان ادبی و خواندن کتاب در روزگار معاصر نوشته شده است. آرتور کریستال در هرکدام از جستارهایش اگرچه هدف واحدی را تعقیب می‌کند اما با آوردن شاهد مثال‌های متعدد، سوالات جدیدی را هم طرح می‌کند و در کنار نظر خود، نظرات دیگری را هم می‌آورد و متنی دموکراتیک پدید می‌آورد. متنی دموکراتیک که به خواننده اجازه می‌دهد در پایان کار همراه با اطلاعاتی که نویسنده در اختیارش قرار داده، نظری متفاوت با نظر نویسنده داشته باشد.

در ستایش لذت‌های گناه‌آلود

«سهل‌نویسان، در ستایش لذت‌های گناه‌آلود» عنوان مقاله‌ای است که آرتور کریستال در نیویورکر ۲۱ ماه مه ۲۰۱۲ منتشر کرد. در این مقاله او ادبیات ژنریک عامه‌پسند را با ادبیات جدی مقایسه می‌کند و به دورانی ارجاع می‌دهد که به مقوله رمان هم به عنوان سرگرمی لغو و بیهوده‌ای در مرحله‌ای تنها کمی بالاتر از جدول حل کردن نگاه می‌شد.

تصویر دختر در آخرین لحظه

در عوضِ این زندگی ملال‌انگیز

«تصویر دختری در آخرین لحظه» را در ژانر ادبیات جنایی قرار می‌دهند. رمانی استاندارد با رگه‌هایی از غافل‌گیری، معمایی‌بودن و دلهره که گاهی به عرصه‌های کلیشه‌ای در می‌افتد و در عین حال، مخاطب پی‌گیر «ادبیات ژانر» را به خوبی درگیر می‌کند.