نتایج جستجو برای: لیبی

زیگموند فروید (1939-1856) از چهره‌هایی است که نام او با دگرگونی بنیادین در فهم انسان از خویشتن پیوند خورده است. روانکاویِ او نه صرفاً یک نظریۀ روان‌شناختی، بلکه انقلابی فکری بود که بر سراسر قرن بیستم سایه افکند. فروید با کشف و تبیین «ناخودآگاه»، «لیبیدو»، «سرکوب» و «رویا»، دریچه‌ای نو به سوی ذهن گشود و امکان‌های تازه‌ای برای اندیشیدن به رنج‌ها، تعارض‌ها و امیال انسانی فراهم کرد. این پرونده به متفکری می‌پردازد که روح قرن بیستم را به پرسش کشید.

در کشور لیبی، پس از سقوط شاه ادریس، مردم به خاطر تغییرات تاریخی در کشور به رژیم قذافی و اصلاحات در کشورامیدوار می‌شوند، ولی برخلاف انتظارشان، قذافی فقط موقعیت خودش را مستحکم می‌کند و به وعده‌هایی که داده بود، عمل نمی‌کند. او باعث سرخوردگی همراهان انقلاب می‌شود. بسیاری از آن‌ها به جرم انتقاد از رژیم بازداشت، زندانی، شکنجه و مفقود می‌شوند.

رمان آخرین شب دیکتاتور در واپسین لحظات زندگی معمر قذافی، چهره‌ی انسانی یک دیکتاتور را به تصویر می‌کشد؛ انسانی که زمانی در اوج قدرت، چونان خورشیدی سوزان می‌درخشید، اما سرانجام در بیابانی خاموش و تنها، در مواجهه با ترس، جنون و درماندگی فروریخت. این روایت، نه تنها حکایت سقوط یک فرد است، بلکه تصویری از سرنوشت محتوم هر ظلمی است که در غرور و خودبزرگ‌بینی ریشه دوانده باشد. آخرین شب دیکتاتور به ما یادآوری می‌کند که گرچه چراغ ظلم، گاه شب‌هایی طولانی می‌سوزد، اما سرانجام خاموشی آن حتمی است؛ و این خاموشی، در دل تاریکی، نوید روشنی فردا را می‌دهد.

کتاب «پانزده_ قتل، قصاص و داستان فراموش‌شده‌ی اسرای جنگی نازی در آمریکا» یک اثر تاریخی، غیرداستانی و جنایی است که به بررسی وضعیت اسرای آلمانی در اردوگاه‌های ایالات متحده می‌پردازد. ویلیام گرو تلاش کرده با پایبند بودن به مستندات، روایتی واقعی و تکان‌دهنده از سربازان اسیرشده آلمانی در زمان حمله ارتش هیتلر به شمال آفریقا، روایت کند.

زمین انسان‌ها از آن دست کتاب‌هایی است که حتی اگر خوانده باشید بازهم به سراغش می‌روید تا زیبایی و حکمت جاری در برخی قطعاتش را مزه‌مزه کنید. یک خلبان عاشق درس‌های زندگی را که خودش به تجربه دریافته، سخاوتمندانه با ما در میان می‌گذارد. با خواندن این کتاب شاید قدر زندگی و آدم‌های اطرافمان را بیشتر بدانیم. اگزوپری عاشق انسان و ارزش‌های اصیل زندگی است و رحم و شفقت او نسبت به آدمیان در سطر سطر کتابش جاری است.

واقعا تاریخ چیست؟ ما می‌توانیم تا ابد در این‌باره بحث کنیم، اما بیایید بر این معنا توافق کنیم که تاریخ «دانش گذشته»است. چرا دانستن گذشته مهم است؟ این دانش چگونه به ما کمک خواهدکرد؟ آیا حیوانات هم‌ به تاریخ نیاز دارند؟ آیا اجداد ما در دوران پارینه سنگی درکی از تاریخ داشتند و درک آنها از تاریخ، در طول زمان چه تغییری کرده‌است؟

مولانا در دفتر اول مثنوی، بیتی دارد در تاکید بر اینکه تمجید بزرگان وقتی از قول اطرافیانشان شنیده شود، جذاب‌تر است تا از زبان خود آن شخص: “خوش‌تر آن باشد که سِر دلبران، گفته آید در حدیث دیگران.” مضمون این بیت مولانا را می‌توان مهمترین ویژگی کتاب «روسیه در خاورمیانه چه می‌خواهد؟» دانست.

تادیب؛ سال 1965، در دوران سلطنت شاه حسن دوم در مراکش، حکومت پلیسی حاکم بر کشور، 94 دانشجوی سیاسی را به پادگانی در منطقه‌ای متروک و دورافتاده در شرق آن کشور می‌فرستد. آن‌ها قرار است آن‌جا تنبیه شوند. تنبیهاتی همراه با تحقیر فراوان و درهم شکستن‌شان از لحاظ روحی و جسمی. نوعی مجازات بدل از زندان، و البته عملاً بدتر از زندان. در زندان، هرچقدر هم بد، زندانی می‌تواند چشم‌هایش را ببندد و گوشه‌ای بنشیند یا بخوابد. اما در پادگان الحاجب قرار است هرلحظه «سیاسی‌ها» روحاً مورد تحقیر از طرف درجه‌داران جزء و خشن قرار بگیرند و جسماً تن به کارهای سخت و بیهوده‌ای مثل ساختن یک دیوار و بعد خراب کردنش بدهند تا «آدم بشوند» و بشکنند.