روز: 14 فروردین 1402

چهار جوانی که در کافه رزنوآر و سایر کافه‌های لاله‌زار عصرهایشان را می‌گذراندند، تبدیل به یکی از مشهورترین کافه‌نشینی‌های تاریخ ادبیات شدند. آن‌ها به طعنه و شوخی خود را محفل ربعه می‌نامیدند که این اسم را در تقابل با ادبای سبعه (بدیع‌الزمان فروزانفر، نفیسی، علامه قزوینی، علی اصغر حکمت و…) روی خودشان گذاشته بودند. آن‌ها نوجو و فرنگ‌رفته بودند و می‌خواستند ادبیات جدیدی بیافرینند که با پسند نسل نوآمده خودشان تطبیق کند. در این سال‌ها از محفل ربعه بسیار گفته شده. آنقدر که شاید بد نباشد بعدها در وینش درباره ادبای سبعه هم بنویسیم.

همه ما هنگامی که قرار باشد قضاوت کنیم، یا چیزی را پیش‌بینی و برآورد کنیم، چه در ‌گفت‌وگوهای روزمره و چه در سطح سازمانی و حرفه‌ای، ممکن است دچار خطا شویم. بعضی از این خطاها به‌علت سوگیری رخ می‌دهد، یعنی به نحو نظام‌مندی از هدف و آنچه که باید باشد فاصله دارند. علت کمتر شناخته‌شده‌ای هم وجود دارد که قسمت اعظم خطاهای ما را در قضاوت‌ها باعث می‌شود. این خطاهای نوع دوم خطاهای نویزی هستند.  تقریباً هر جایی که پای قضاوت انسانی در میان باشد، رد پایی از نویز هم می‌توان پیدا کرد. موضوع کتاب نویز؛ خدشه‌ای بر قضاوت انسان، شناخت همین نوع از خطای انسانی است.