روز: 5 خرداد 1401

محمود دولت‌آبادی به یاد و در رثای دوستی سوئدی که نویسنده است و از دنیارفته متنی می‌نویسد که آن را برای انتشار به نشریه آدینه می‌سپرد و در همان سال 69 و ماه مهر در شماره 52 آن نشریه چاپ می‌شود. دولت‌آبادی در ابتدای این نوشته از ملت سوئد و مردم مهربان آن یاد می‌کند و اندکی هم درمورد رفتار خوب مهاجرین ایرانی در سوئد می‌نویسد و سپس بحث را به دوست سوئدی از دنیارفته می‌کشاند که بدون اینکه یکدیگر را دیده باشند درک عمیقی از یکدیگر پیدا کرده بودند و روز آخر عمر یوهانسن ایوارلو را تخیل می‌کند و او را عارفی واصل توصیف می‌کند.

«به رغم نیاز جامعه ما به ترجمه آثار با ارزش چرا یک رمان پلیسی را برای ترجمه برگزیده‌اند و پسند بازار و غم نان تا چه حد در انتخاب اخیر ایشان موثر بوده است» این سوالی است که نشریه آدینه در شماره 86-87 مورخه‌ی آذر 72 از مترجمانی پرسیده است که در آن ایام داستان پلیسی ترجمه کرده بودند. پاسخ خانم فرزانه طاهری بخشی است از تغییر نگرش تدریجی فضای ادبی ایران نسبت به ادبیات ژانر، به‌خصوص جنایی و پلیسی. تغییر نگرشی که البته هنوز کامل نشده است. مثلاً خود ما در وینش برای نوشتن درمورد داستان‌های پلیسی به سختی منتقدی پیدا می‌کنیم.

ما داستان می‌گوییم تا زندگی کنیم! اما گاهی هم باید داستان مرگ را تعریف کرد. مقاله‌ای که در ادامه می‌خوانید، به قلم کلویی هوپر نوشته شده است. او که خود یکی از نویسندگان مطرح ادبیات کودک به شمار می‌رود، تلاش کرده است تا از تجربه‌ی بیماری شریک زندگیش به عنوان پلی برای گفتگو با کودکانش در مورد غم، اندوه و از دست دادن بهره بگیرد.

کورش اسدی نقدی بر مجموعه داستان «سیریا سیریا» از منیرو روانی‌پور نویسنده بوشهریِ آن زمان جوان نوشت که در شماره تیرماه 73 نشریه آدینه به چاپ رسید. انتقاد عمده‌ی او از این مجموعه داستان منیرو روانی‌پور بر آن بنا شده است که نویسنده جهان داستانی منحصر به خود نیافریده و در دام عکس‌برداری از واقعیت افتاده است. اسدی می‌نویسد: «تعهد نویسنده در افشای مایه‌های داستانی خود و ماندن در همان حد و برنگذشتن از آن‌ها و اضافه نکردن چیزی بر متن اولیه (چه کتاب و چه جغرافیای داستان) دلیل اصلی ضعف داستان‌های این مجموعه است.»

آرش رحمانی در شماره 106 نشریه آدینه که در دی ماه 74 منتشر شده است یادداشتی درباره رمان هماره بحث‌برانگیز «سفر به انتهای شب» فردینان سلین نوشت. در این نقد او با نثری کارشده و دیریاب به وجوه مختلف تلخی‌های این رمان پرداخته است. «سفر به انتهای شب» در سال 1932 منتشر شد و فردینان باردومو راوی رمان را واجد حداقل‌هایی از شباهت به نویسنده رمان فردینان سلین دانسته‌اند. نام این رمان اولین بار در «ارزیابی شتابزده» جلال آل احمد آمد. جلال «مدیر مدرسه» خود را تاثیرگرفته از این رمان سلین می‌دانست. فرهاد غبرایی مترجم جوان‌مرگ این رمان را در سال 1373 ترجمه و منتشر کرد.

ازگه سامانچی باید تصمیم سختی بگیرد. آیا باید به دنبال رویاها و اهداف پدر و مادرش برود، مهندس شود و پول دربیاورد تا خیال آن‌ها را راحت کند و آرزوهای خودش را فراموش کند یا مقابل فشار خانواده و جامعه بایستد، آن‌ها را ناامید کند و قدم در راهی که خودش هم از آن مطمئن نیست بگذارد؟

این مصاحبه‌ی پاریس ریویوو با ریموند کارور در تابستان سال 1983 میلادی انجام شده. یعنی حدوداً 5 سال پیش از مرگش. در آن زمان، کارور در نیویورک و با تس گالاگر زندگی می‌کرد. گالاگر نیز زنی شاعر و نویسنده بود و همزمان، یکی از سرسخت‌ترین منتقدان جنگ در ایالات متحده به شمار می‌آمد. ریموند کارور یکی از پرچمداران پروسه‌ی تجدیدحیات داستان کوتاه در دهه‌ی 1980 نیز هست! ریموند کارور در میان اهالی ادبیات به «معتادِ داستان کوتاه نوشتن» معروف است. بسیاری از آثارش نیز به زبان فارسی ترجمه شده‌اند. اما از میان آن‌ها، دوچرخه، عضله، سیگار و مدرسه‌ی شبانه بیشتر از بقیه به محبوبیت رسیدند.