من، شماره سه داستان آدمی بی‌اسم و بی‌صدا و بی‌صورت، در میانه دهه پنجاه شمسی، در تیمارستانی اطراف تهران، با کاج‌های بلند و کلاغ‌هایی فراوان است. قصه، روایت ذهنی «شماره سه» است از اتفاقاتی که در پنج سال آخر حضورش در تیمارستان اتفاق می‌افتد. نویسنده سعی داشته در نوشتن فکرهای دیوانه‌ی قصه، دیوانگی‌اش را فراموش نکند. در این یادداشت هفت نکته درباره این رمان که دومین رمان عطیه عطارزاده است می‌خوانید.
بیژن اشتری به مترجم دیکتاتورها معروف شده است. خودش هم این را تایید می‌کند. این بخاطر کتاب‌های فراوانی است که در این حوزه ترجمه کرده مثل: فرمانده ونزوئلای هوگو چاوز، حرمسرای قذافی، راسپوتین ابلیس یا قدیس، پل پوت کابوس سرخ، دختر استالین، مائو داستان ناشناخته، لنین زندگی انقلابی سرخ، آکواریوم‌های پیونگ یانگ، انور خوجه مشت آهنین، بوخارین انقلاب بالشویکی، ظهور و سقوط دوچه موسولینی، تروتسکی کاهن معبد سرخ و خودآموز دیکتاتورها. با او درباره یکی از آخرین ترجمه‌هایش «بایگانی ادبی پلیس مخفی» نوشته ویتالی شنتالینسکی گفت‌وگو کردیم.
تجربه نوشتن به زبانی غیر از زبان مادری، تجربه جالب و عجیبی است. به این تجربه از وجوه مختلفی می‌توان نگریست، این‌که کسانی که زبان مادری متفاوتی دارند کی و چطور زبان فارسی را یاد گرفتند؟ چرا به فارسی می‌نویسند؟ متفاوت بودن زبان مادری‌شان چه تأثیری در فارسی‌نویسی‌شان دارد؟ و آیا در خواندن و نوشتن به زبان مادری‌شان توانا هستند؟
من، شماره سه داستان آدمی بی‌اسم و بی‌صدا و بی‌صورت، در میانه دهه پنجاه شمسی، در تیمارستانی اطراف تهران، با کاج‌های بلند و کلاغ‌هایی فراوان است. قصه، روایت ذهنی «شماره سه» است از اتفاقاتی که در پنج سال آخر حضورش در تیمارستان اتفاق می‌افتد. نویسنده سعی داشته در نوشتن فکرهای دیوانه‌ی قصه، دیوانگی‌اش را فراموش نکند. در این یادداشت هفت نکته درباره این رمان که دومین رمان عطیه عطارزاده است می‌خوانید.
بیژن اشتری به مترجم دیکتاتورها معروف شده است. خودش هم این را تایید می‌کند. این بخاطر کتاب‌های فراوانی است که در این حوزه ترجمه کرده مثل: فرمانده ونزوئلای هوگو چاوز، حرمسرای قذافی، راسپوتین ابلیس یا قدیس، پل پوت کابوس سرخ، دختر استالین، مائو داستان ناشناخته، لنین زندگی انقلابی سرخ، آکواریوم‌های پیونگ یانگ، انور خوجه مشت آهنین، بوخارین انقلاب بالشویکی، ظهور و سقوط دوچه موسولینی، تروتسکی کاهن معبد سرخ و خودآموز دیکتاتورها. با او درباره یکی از آخرین ترجمه‌هایش «بایگانی ادبی پلیس مخفی» نوشته ویتالی شنتالینسکی گفت‌وگو کردیم.
تجربه نوشتن به زبانی غیر از زبان مادری، تجربه جالب و عجیبی است. به این تجربه از وجوه مختلفی می‌توان نگریست، این‌که کسانی که زبان مادری متفاوتی دارند کی و چطور زبان فارسی را یاد گرفتند؟ چرا به فارسی می‌نویسند؟ متفاوت بودن زبان مادری‌شان چه تأثیری در فارسی‌نویسی‌شان دارد؟ و آیا در خواندن و نوشتن به زبان مادری‌شان توانا هستند؟
Thanks for clicking. That felt good.
Close
