
سفید و سیاه
مطبوعات ادبی دهه چهل پر بودند از نقدهای منفی با تندترین لحنها. امروز دیگر تقریبا هیچکس با آن لحن درباره کار دیگران نمینویسد. اما به واقع چرا تا این حد مطبوعات رسمی از نقدهای منفی (و در سطحی عمیقتر، از دیدگاه انتقادی) خالی است؟ چرا کمتر میبینیم منتقدی به رمانها و مجموعه داستانهایی که جدید منتشر شدهاند بتازد؟ این در حالی است که چند کوچه آنورتر در فضای مجازی کاربران شبکههای اجتماعی به شدت خشمگینانه مینویسند و هیچ چیز برایشان مطلوب نیست. این دوهوایی نشان از یک عدم تعادل بزرگ است.
