تپش‌های عاشقانه‌ی قلبم

تپش‌های عاشقانه‌ی قلبم

نامه‌های عاشقانه‌ی نویسندگان، حدیث نامکرر عشق

نامه‌نویسی عاشقانه یکی از محبوب‌ترین انواع نامه‌هاست؛ چه آن را بنویسیم، چه آن را دریافت کنیم و چه پنهانی نامه عاشقانه شخص دیگری را بخوانیم! شاید به همین دلیل است که در طی قرن‌ها همیشه آدم‌ها دنبال نامه‌های عاشقانه خصوصی دیگران بوده‌اند، بخصوص اگر نویسنده نامه شخص مهم و معروفی بود.

از بین همه شخصیت‌های معروف، نامه‌های عاشقانه نویسندگان ارج و قرب دیگری دارد. نه تنها به این دلیل که می‌خواهیم تصویر دیگری (تصویری دلباخته) از آن شخص ببینیم بلکه کنجکاویم بدانیم آنکه با کلمه سروکار دارد عشقش را چطور ابراز می‌کند؟ آیا با ما مردم عادی فرق دارد؟

البته که ماجرا به همین محدود نمی‌شود. پژوهشگران و نکته‌بینان تلاش می‌کنند از لابلای خطوط نامه‌ی نویسنده، آرزوها و رنج‌هایش را بیرون بکشند. زندگی‌نامه‌نویسان منبع مناسبی برای شرح حال بیشتر نویسنده بیرون می‌کشند و منتقدان از این نامه‌ها ردپا و ریشه‌های پنهانی برای تفسیر آثار نویسنده پیدا می‌کنند.

با این وجود همیشه داوری اخلاقی هم درباره این ماجرا وجود داشته: ما چقدر حق داریم به زندگی خصوصی عاشقانه دیگران سرک بکشیم؟ به ویژه وقتی این نامه‌ها خارج از اختیار نویسندگان و اغلب بعداز مرگشان منتشر می‌شوند. گرچه مخالفان این سوال دلایل دیگری دارند: خواندن این نامه‌ها فقط سرکشی به دنیای خصوصی نیست، شناخت جنبه‌های مختلفی از یک انسان است.

درهرحال جواب این سوالات را به شما واگذار می‌کنیم و در این پرونده با آوردن نمونه‌هایی از نامه‌های عاشقانه اهل ادبیات به این فکر می‌کنیم که آیا ابراز عشق در کلام و زبان یک شاعر یا نویسنده شکل متفاوتی پیدا می‌کند یا از هر زبان که می‌شنویم نامکرر است؟

برای شروع این پرونده به سراغ نامه‌های عاشقانه آلبر کامو می‌رویم؛ نویسنده معروفی که چاپ نامه‌های عاشقانه‌اش به معشوقی پنهانی، حتی سال‌ها پس از مرگش توجه بسیاری را جلب و بخش‌های دیگری از شخصیت او را آشکار کرد.

شاید سرنوشت نامه‌های عاشقانه این است که سال‌ها پس از مرگ صاحبانشان افشا شوند، مثل نامه‌های عاشقانه غسان کنفانی، نویسنده عرب که غاده‌السمان آنها را منتشر کرد و البته از تبعاتش هم بی‌نصیب نماند.

اما در این سمت جهان هم با اینکه عشق‌ها و بخش‌های خصوصی زندگی به شدت پوشیده و محافظت شده است اما بی‌نصیب از افشای نامه‌ها نمانده است. جالب‌ترین آنها انتشار نامه‌هایی است که سال‌ها پس از مرگ غلامحسین ساعدی، نویسنده مطرح ایرانی، پرده از عشق نافرجام دوران جوانی او برداشت.

حالا که صحبت از نامه‌های عاشقانه ایرانی شد خوب است که اشاره‌ای به نامه‌های عاشقانه فروغ به ابراهیم گلستان کنیم. نامه‌هایی پرشور که سرانجام فرزانه میلانی توانست با اجازه ابراهیم گلستان آنها را در کتاب «زندگی‌نامه‌ی ادبی فروغ فرخزاد» در خارج از ایران منتشر کند.

البته نمونه هایی از نامه‌های عاشقانه فروغ پیش از این در کتاب اولین تپش های عاشقانه قلبم به همت عمران صلاحی به چاپ رسیده بود. نامه‌های او به پرویز شاپور که نکته جالبش این بود که تنها مربوط به زمان آشنایی و ازدواج آنها نبود و حتی شامل نامه‌هایی عاشقانه و عاطفی در دوران جداییشان هم بود.

اولین تپش‌های عاشقانه‌ی قلبم   اولین تپش های عاشقانه قلبم نامه‌های فروغ فرخزاد است به پرویز شاپور. نامه‌هایی عاشقانه که حتی نام کتاب هم برگرفته از جملات یکی از نامه‌های فروغ است. نامه‌های فروغ را عمران صلاحی منتشر کرده است. او سال‌ها دوست صمیمی پرویز شاپور بود. نامه‌ها را شاپور به پسرش کامیار داده بوده و او هم در اختیار صلاحی قرار می‌دهد. برای همین است که روی کتاب نام هر دو نفر ذکر شده اما کامیار دل خواندن نامه‌ها را نداشته و برای همین صلاحی تصمیم به انتشار آنها می‌گیرد چون به نظرش این نامه‌ها دیگر نه متعلق به شاپور است و نه کامیار، بلکه میراث ادبی این سرزمین است.

شاید یکی از معروف‌ترین نامه‌های عاشقانه نویسندگان ایرانی مربوط به نادر ابراهیمی باشد. او مجموعه‌ای از نامه‌هایش به همسرش در دهه 60 را با عنوان چهل نامه‌ی کوتاه به همسرم منتشر کرد و با استقبال فراوان خوانندگان روبرو شد و هنوز تجدید چاپ می شود.

در این مقاله هم می توانید با تعدادی از ماندگارترین نامه‌های عاشقانه در جهان ادبیات آشنا شوید، از نامه‌های واقعی تا خیالی.

شما هم اهل نامه‌های عاشقانه هستید؟ با نامه‌های عاشقانه کدام نویسنده آشنایید؟