فهرست نهایی برگزیدگان «جایزه‌‌ی ادبیات داستانی زنان» 2026

فهرست نهایی برگزیدگان «جایزه‌‌ی ادبیات داستانی زنان» 2026

 

 

جایزه‌ی ادبیات داستانی زنان، بزرگترین مراسم تجلیل از خلاقیت زنان در جهان است. 

 

فهرست نهایی برگزیدگان امسال (2026) طیف گسترده‌ای از مضامین، مناطق جغرافیایی، دوره‌های زمانی و سبک‌های ادبی را دربرمی‌گیرد. هر شش رمان راه‌یافته به این فهرست، از خلال درون‌مایه‌‌هایی چون قدرت کنشگری، ارتباطات انسانی و لذت ادبیات، به نقش زنان در جامعه و قدرتی که دارند می‌پردازند.

 

امسال در جایگاه هیئت داوران جایزه‌ی ادبیات داستانی زنان، جولیا گیلارد، نخست‌وزیر سابق استرالیا و رئیس هیئت‌داوران امسال، همراه با مونا آرشی، شاعر، رمان‌نویس و روزنامه‌نگار، سلما الواردانی، مجری، نویسنده و شاعر، کری‌یاد لوید، نویسنده، پادکستر، بازیگر و کمدین، و آنی مک‌مانوس، نویسنده و گوینده‌ی رادیو و تلویزیون، حضور دارند.

 

 

 

برنده جایزه ادبیات داستانی زنان ۲۰۲۶ (به همراه خواهرخوانده‌اش، برنده‌ی جایزه‌ی آثار غیرداستانی زنان) روز پنجشنبه ۱۱ ژوئن ۲۰۲۶ در مهمانی تابستانی بنیاد جایزه‌ی زنان معرفی خواهد شد. 

 

در این مراسم که با حمایت مالی آدیبل (Audible، یکی از شرکت‌های زیرمجموعه‌ی آمازون در زمینه‌ی تهیه و پخش داستان‌های صوتی) و بیلیز (Baileys، یکی از برندهای محبوب مشروبات الکلی در بریتانیا) برگزار می‌شود، برنده‌، مبلغ 30 هزار پوند به همراه تندیس کوچک برنزی به نام «بسی» که توسط هنرمند فقید گریزل نیون ساخته و اهدا شده است، دریافت خواهد کرد.

 

 

 

 

فهرست نهایی برگزیدگان جایزه‌ی ادبیات داستانی زنان از این قرار است: 

 

 

«نورافکن»، نوشته‌ی سوزان چوی

 

داستان عجیب خانواده‌ای که با شرایط متلاطم قرن بیست، از ژاپن پس از جنگ گرفته تا حومه‌های آمریکا و رژیم کره شمالی، دست به گریبان است.

 

 

شبی لوئیزای ده‌ساله و پدرش برای پیاده‌روی به سمت موج‌شکن می‌روند. آن‌ها در حالی تابستان را در یک شهر ساحلی ژاپن ‌می‌گذرانند که پدرش، «سِرک» که مهاجری کره‌ای است، دوره‌ی ماموریت آموزشی خود را از سوی دانشگاه آمریکایی‌اش در آنجا سپری می‌کند. چند ساعت بعد وقتی لوئیزا چشم باز می‌کند، خود را در ساحل می‌بیند، درحالی‌که پدرش ناپدید شده، گویی غرق شده است.

ناپدید شدن پدر لوئیزا، خانواده کوچک آن‌ها را ازهم‌می‌پاشاند. وقتی لوئیزا و مادر آمریکایی‌اش «آن»، به آمریکا بازمی‌گردند، این اتفاق ناخوشایند زندگی‌شان را به کلی متاثر می‌کند و به تدریج راز اتفاقی که برای سِرک افتاده، آشکار می‌شود.

 

 

«دومینیون»، نوشته‌ی ادی ای. سیچنز

 

درامی کوبنده و سرشار از راز و گناه.

 

 

 

در شهر دومینیون، واقع در می‌سی‌سی‌پی، کشیش «سیبر وینفری» چیزی بیش از یک واعظ است؛ او بر تمام جنبه‌های جامعه، از منبرش در کلیسای مُهرِ هفتمِ باپتیست گرفته تا امواج ایستگاه رادیویی محلی‌اش، نفوذ دارد. همسرش «پریسیلا» نیز در کنار اوست، کسی خطابه‌های همسرش را تایپ و پنج پسرشان را بزرگ می‌کند، درحالی‌که به کوچکترین پسر، واندربوی، دلبستگی بیشتری دارد.

واندربوی، پسر خوش‌چهره و عزیزکرده، قرار است میراث‌دار شغل پدر باشد اما رفتار او طی مشاجره‌ا‌ی خشونت‌آمیز با یک غریبه، موجب بهت و حیرت جامعه می‌شود. این رمان موریسونی و پرهیزکارانه که از زاویه دید زنانی که عاشق این دو مرد هستند روایت می‌شود، پرده از معصیت‌های رایج مردسالاری و چانه‌زنی‌هایی که زنان برای بقا در برابر آنها انجام می‌دهند، برمی‌دارد.

 

«دومینیون» با داستانی سرزنده و فراموش‌نشدنی که زیبایی و قدرت زنانگی زنان سیاه‌پوست را می‌ستاید، نخستین اثر درخشان یکی از جذاب‌ترین نویسندگان آمریکا است.

 

 

«نامه‌نویس» نوشته‌ی ویرجینیا ایوانز

 

 

 

«سیبل ون آنتورپ» هر روز صبح می‌نشیند و نامه می‌نویسد؛ به برادرش، به بهترین دوستش، به رئیس دانشگاه که به او اجازه‌ی حضور در کلاسی که واقعا آرزویش را دارد نمی‌دهد، به نویسندگان محبوبش تا در مورد آخرین کتاب‌هایشان نظر بدهد، و به شخصی که اغلب برایش نامه می‌نویسد اما هرگز آن را ارسال نمی‌کند.

سیبل نامه می‌نویسد چراکه در هفتاد و سه سالگی از مکاتبات شوخ و زیرکانه‌ی خود برای فهم جهان اطرافش استفاده می‌کند. اما فارغ از صفحه‌ی کاغذ، او سی سال گذشته را صرف دوری کردن از افرادی کرده که دوستش دارند… تا اینکه نامه‌هایی از جانب شخصی در گذشته‌اش او را وامی‌دارد تا یکی از دردناک‌ترین دوره‌های زندگی‌اش را مرور کند.

حال، سیبل باید نامه‌ای را که تمام این سال‌ها مشغول نوشتن آن بوده، پست کند و ناچار است برای ادامه‌ی زندگی، دیگری را از ته قلب ببخشد.

 

زندگی مکاتبه‌گرانه‌ی «سیبل ون آنتورپ» ممکن است چیز غیرعادی و تازه‌ای نباشد، اما احتمالا یکی از به‌یادماندنی‌ترین شخصیت‌های داستانی است که تابه‌حال خوانده‌اید.

 

 

«قدمِ مرسی هانسون»* نوشته‌ی مارسیا هاچینسون

 

 

 

«مرسی» کودکی نارس که با بی‌میلی از آغوش گرم زهدان مادرش جدا شده، پا به دنیا و خانه‌ی آشفته‌ای می‌گذارد که گویی جایی برای او ندارد. خواهر و برادرش او را درک نمی‌کنند، مادرش خود را وقف کلیسا کرده و زندگی اعضای خانواده در معرض خشم‌ و خشونت گاه و بیگاه پدر است. 

مرسی که به حال خود رها شده، بین کتاب‌ها و خیالبافی‌ها و در پناه امن عروسک وفادارش، «دالی»، پناه می‌گیرد. اما فرار از واقعیت گرفتاری‌های خودش را دارد. مرسی در گیرودار چنین وضعی می‌آموزد که اگر خواهان آینده‌ای متفاوت است، آینده‌ای که در آن دیده و شنیده شود و خانواده‌اش نیز آزاد شوند، باید خود دست به کار شود.

 

«قدم مرسی هانسون»، بازتابی هوشمندانه و لطیف از شورش خاموش دختری جوان و تلاش او برای تسلیم نشدن است.

 

* کلمه‌ی mercy در این عنوان جدای از نام شخصیت اصلی داستان، می‌تواند معنای رحمت و مرحمت را نیز تداعی کند. بدیهی است برای فهم و انتخاب عنوان دقیق‌، باید متن کتاب خوانده شود. 

 

 

«مرغ ماهی‌خوار» نوشته‌ی رزی کلی

 

بوی یاس می‌داد. نه، دقیقاً بوی یاس. بوی خاک زیر بوته‌ی یاس در یک روز گرم را می‌داد.

 

او گفت بیشتر ما شاعریم، مساله این است که چطور در ما متبلور می‌شود.

 

 

 

وقتی یک استاد دانشگاه در رشته نویسندگی خلاق شیفته‌ی همکار شاعره‌اش می‌شود، طولی نمی‌کشد که این شیفتگی، رابطه‌ی او را با شریک زندگی‌اش، مایکل، (مردی هم‌جنس خودش) به خطر می‌اندازد. مایکل زیباست. مایکل امن است. اما شاعره هر آنچه که او نیست، هست، او هر آنچه را که او (استاد دانشگاه) می‌خواهد را دارد؛ درحالی‌که او درباره شمشیر و رابطه‌ی جنسی می‌نویسد، شاعره درباره‌ی حرکات پرستوها رویا می‌بافد. وقتی او دل‌مشغول شغل آینده‌دار خویش است، شاعره از خانه‌ی بزرگ و سفید خود در جنگل می‌نویسد. 

شیفتگی‌ او در حین اینکه بین زندگی قدیم و جدیدش سردرگم است، به تدریج به چیزی قدرتمندتر بدل می‌شود. شاعره، مرغ ماهی‌خوار او، تنها دغدغه‌ی اوست. او مفتون آن زن شده.

اما هنگامی که ظهور چند بیماری‌ همزمان، واقعیت ناپایداری که به آن دل بسته بود را متزلزل می‌کند، ناچار می‌شود از خود بپرسد که چه چیزی را می‌تواند از کسی طلب کند و چه چه چیزی را نمی‌تواند.

 

این رمان درباره‌ی غم فقدان، اراده و کشش جنسی است و نیز گلاویز شدن این‌هایی که زندگی را می‌سازند.

 

 

«دلباخته» نوشته‌ی لی‌لی کینگ

 

می‌دانستی بالاخره کتابی راجع به تو می‌نویسم.

 

 

 

راوی ما زنی است که از داستان‌های عاشقانه‌ی درجه یک، رازها و اوج و حضیض‌شان، کاملا سررشته دارد اما بزرگترین داستان عاشقانه‌ی زندگی‌اش، داستانی که خود تجربه کرده، هرگز از قواعد داستان‌های عاشقانه پیروی نکرده است.

سال آخر دانشکده بود که «سم» و «یاش»، دانشجویان نخبه‌ی دانشکده، پای او را به دنیای سکرآور زندگی پرشور دانشجویی، کل‌کل‌ کردن‌های بی‌وقفه و میزهای شلوغ بازی‌های ورق باز کردند. زندگی آنها به سرعت با دوستی، کشش جنسی و نشانه‌های عشق اول به هم گره خورد.

دهه‌ها بعد، او نویسنده‌ای موفق است و کنار همسر و فرزندانش زندگی آرامی دارد، تا اینکه یک دیدار غیرمنتظره، گذشته را فرامی‌خواند و وادارش می‌کند با تصمیم‌ها و فریبکاری‌های دوران جوانی‌اش روبرو شود.

 

«دلباخته» که با ظرافتی شاعرانه و شوری حماسی نوشته شده، تجلیلی از ادبیات و پژواک‌های دیرپای عشق جوانی است. این رمان بهترین اثر کینگ است که او را به عنوان وقایع‌نگار زبردست تجربه‌های انسانی و یکی از بهترین رمان‌نویسان امروزی معرفی می‌کند.

 

 

منبع: Women’s Prize for Fiction